Vantilatör Kanatları Nasıl Olmalı?
Kayseri’de yazlar bunaltıcı geçer. Sıcaklık, insanın ruhunu sıkıştıran bir ağırlık gibi, her şeyin üzerine çöker. Benim için de böyleydi, ama bu yaz diğerlerinden farklıydı. Çünkü o yaz, en basit şeylere bile anlam yüklemeye başlamıştım. Örneğin, vantilatör kanatlarına. Evet, yanlış duymadınız. Bir vantilatörün kanatları hakkında düşündüğüm o sıcak günlerin ardında çok şey vardı. Birçok şeyin anlamını kaybettiği, hayal kırıklıklarının ardında uğuldayan bir vantilatörün sesi…
Bir Yaz Günü, Bir Vantilatör ve Bir Kırılma Anı
Her şey, bir yaz günüydü. O sıcaklık, evin her köşesinde hissediliyordu. Her ne kadar annem odayı havalandırmayı denese de, havada sadece bir nem vardı, hiç esmeyen bir rüzgar gibi. Hava sanki tüm hayatı durdurmak istemişti. Evde yalnızdım. O anda, neredeyse her şeyden uzaklaşmış gibiydim. Bilgisayarımın ekranına baktım, her şey boştu. Kitaplarım, notlarım… Hiçbiri bana seslenmiyordu. O kadar donuk, o kadar cansız bir odada yalnızdım ki, bir şeylerin beni uyandırması gerektiğini hissettim.
Ve işte o an, odanın köşesinde duran vantilatöre gözüm takıldı. Bir şekilde eski modeldi. Başka bir insanın “Artık eskidi, bu kadar kullanmanın anlamı yok,” diyebileceği türden. Ama ben, o anda, vantilatörün kanatlarında farklı bir şey gördüm. O eski metal kanatlar, beni bir şekilde çekiyordu. Belki de onlardaki bir tür “yorgunluk” vardı. Hepimizin yaşadığı o “dönüp durma” hissi gibi, bir türlü dinlenemeyen bir şey vardı.
Vantilatör kanatları ne kadar dönerse, o kadar mı rahatlarız? O eski, paslanmış kanatlar bana bir türlü kendimi hatırlatıyordu. Hızla dönerken yarattıkları rüzgar, beni geçmişime götürüyor gibiydi. Gözlerimi kapattım ve o rüzgarın getirdiği sesi dinlemeye başladım.
O Anki Hissi Anlatabilmek
O yazın sıcağında, vantilatörün dönmesi bana daha farklı bir şey hissettirmeye başlamıştı. Kanatların dönmesiyle bir tür hareket başlamıştı, ama hareketin de bir yeri vardı. Benim için o anda hayat, bir yolculuk gibiydi. Vantilatör kanatları nasıl olmalıydı? Hızlı mı dönmeli, yavaş mı? Bence her şey hızla dönerken, bir anlam kazanmalıydı. Ama hızla dönerken, bir şeylerin kaybolduğunu da fark ettim. O kanatlar dönerken, bazı şeylerin sonsuza kadar kaybolduğunu hissediyordum. Sadece bir şeyler yok oluyordu; geçmişin hayalini takip ediyordum.
Vantilatörün dönmesi bir an, geçmişin içinde kaybolduğum o anı yansıttı. Her şeyin bir hızla döndüğü, ama hiçbir şeyin yerinde kalmadığı o geçici an… Aniden sabahları gittiğim parklarda kaybolan çocukluğumun sessizliğine kapıldım. Bir şekilde, dönen kanatlarla kaybolan o anın içinde kayboluyordum. Çocukluğum… Geriye baktığımda tek hatırladığım, o günlerdeki rüzgarın bile beni nasıl bu kadar sakinleştirdiğiydi.
Ama şimdi ne vardı? Vantilatörün kanatları ne kadar dönse de, bu yaz o huzur, o sakinlik eksikti. O eski rüzgar, artık ben buradayken esmemişti. O an, rüzgarla uğraşmanın bir anlamı kalmamıştı.
Bir Vantilatör ve Hayal Kırıklığı
Yavaşça, odada yalnızken kendi duygularımın içine daldım. O eski vantilatörün kanatlarını izlerken, neden içimden bir şeyin eksik olduğunu düşündüm. Gözlerimi tekrar kapattım. Bu sadece sıcaklık değildi. Her şeyin geçici olduğunu fark ediyordum. Hızla dönen bir şey vardı ama bu hızlı dönme, bana bir çözüm sunmuyordu. İçimdeki o duygu da kaybolmuştu. Aniden, o eski kanatların dönme sesi, bana sadece bir hayal kırıklığı hissi veriyordu.
Vantilatör kanatları nasıl olmalı? Bilmiyorum. Hızla dönmeliler mi? Yoksa bir yerden sonra durup rahatlamak mı gerekir? Belki de sadece bir yönüyle dönmeli, ama başka bir şekilde hareket etmeliler. Tıpkı hayatta olduğumuz gibi. Hızla gitmek, her zaman doğru çözüm değilmiş gibi. Hayatın hızla dönen bir makineye dönüşmesine mi inanmalıyız? Ya da bir süre durup kalmak, nefes almak gerekebilir mi?
Bir Farkındalık Anı: Hayat Dönüyor Ama Ben Duruyorum
Yavaşça fark ettim ki, belki de ben, hayatın hızlı dönen kanatlarına fazla güveniyordum. Belki de her şeyin bir anlam kazanması için, her şeyin hızlı bir şekilde dönmesi gerekmiyordu. Belki de durmak gerekiyordu, biraz daha sessizce beklemek.
Bir süre sonra, vantilatörün kanatlarının dönerken sağladığı rüzgarın yavaşladığını fark ettim. O rüzgarla birlikte içimdeki duygular da sakinleşmeye başlamıştı. Bir şeylerin geçici olduğunu kabul etmek, ne kadar zor olsa da, insanı rahatlatıyordu. O an fark ettiğim şey şuydu: Vantilatör kanatları, sadece bir şeylerin dönmesiyle değil, doğru hızda dönmesiyle anlam bulur.
Belki de hayatın da böyle olması gerekiyordu: hızla dönmektense, doğru bir yerde durmak, doğru hızda gitmek… Çünkü zaman hızla geçiyor, ama her şeyin gerçek anlamı, bir yerde durup bakmakla başlıyor. O anda, vantilatörün yavaşça dönen kanatlarında bir huzur buldum. O eski vantilatör, bana kendi iç yolculuğumu gösterdi.
Belki de hayat böyle bir şeydi: bazen durmak, bazen hızla gitmek, ama her zaman doğru hızda hareket etmek… Ve işte o an, her şeyin hızla döndüğü bu dünyada, kendimi bir daha buldum.